Wanneer alles er is, maar iets ontbreekt

over welzijn en vriendschap met jezelf

We leven in een tijd vol mogelijkheden. We hebben toegang tot meer kennis, meer prikkels en meer technologie dan ooit tevoren. Alles lijkt binnen handbereik. En toch hoor ik in mijn praktijk steeds vaker dezelfde woorden terugkomen. Niet als klacht, maar als constatering.

''Ik voel me overweldigd.''

''Er ontbreekt iets.''

''Ik voel me niet echt verbonden.''

Het zijn geen grote drama’s. Het zijn stille signalen. En ze zijn opvallend herkenbaar.

We zijn continu ''verbonden'' met de wereld om ons heen en ondertussen raken we steeds verder verwijderd van onszelf. We proberen de wereld bij te houden door meer te doen, sneller te leven, beter ons best te doen. Alsof het antwoord ergens buiten ons ligt. Maar hoe meer onze aandacht naar buiten gaat, hoe leger het vanbinnen soms kan voelen.

Dat merk je niet altijd meteen. Vaak sluipt het erin. Je raakt uit balans, voelt je sneller moe, onrustig of afgestompt. De rust waar je naar verlangt lijkt steeds lastiger te vinden. Soms voelt het leven gewoon… zwaar. Zonder dat je precies kunt aanwijzen waarom.

Wat blijft er over als alles blijft bewegen en veranderen? Voor mij komt die vraag steeds weer terug bij de kern. Die plek in jezelf die niet afhankelijk is van omstandigheden. Die niet harder gaat lopen als de wereld versnelt, maar juist uitnodigt tot vertraging.

Wanneer je durft stil te worden in de chaos, ontstaat er iets anders. Dan kun je weer voelen wat er in je leeft. Wat je nodig hebt. Wat klopt en wat niet. Niet omdat alles opgelost moet worden, maar omdat verbinding met jezelf rust geeft. Daar ontstaat veerkracht. Daar wordt het stiller.

Vriendschap met jezelf speelt hierin een belangrijke rol. Niet als ideaal of eindpunt, maar als houding. Kun je met jezelf omgaan zoals je met een goede vriend of vriendin zou doen? Met aandacht, eerlijkheid en mildheid. Juist wanneer het niet soepel loopt.

Goed voor jezelf zorgen klinkt eenvoudig, maar vraagt vaak oefening. Het betekent dat je jezelf serieus neemt. Dat je luistert naar signalen van je lichaam, je emoties niet wegduwt en je grenzen respecteert. Niet als luxe, maar als basis.

De wereld zal blijven veranderen. De prikkels zullen niet minder worden. Maar jij kunt leren om midden in die beweging steviger te staan. Niet door jezelf te forceren, maar door jezelf voorrang te geven waar dat nodig is.

Wel-zijn is geen extraatje voor later. Het is iets wat nu aandacht vraagt. Niet groots, niet perfect. Soms begint het gewoon met de vraag: hoe gaat het eigenlijk met mij? En met de bereidheid om daar eerlijk naar te luisteren ;)

Liefs, Magdalena