Wanneer vertragen onrust geeft

"Ik wil wel rust, maar zodra ik even niets doe, word ik alleen maar onrustiger." Die zin hoor ik regelmatig terug tijdens coachingssessies of aandachtstrainingen.

Mensen besluiten het rustiger aan te doen. Ze plannen minder afspraken, nemen eindelijk een vrije middag of zetten bewust een stap terug. Ze hopen dat het daardoor beter gaat voelen.

Af en toe is dat ook zo, maar soms gebeurt er precies het tegenovergestelde. In plaats van rust ontstaat er juist onrust.

Gedachten blijven doorgaan. Het lichaam voelt gespannen. Sommigen worden zelfs ongeduldig van het nietsdoen. En bijna altijd volgt dezelfde conclusie. "Zie je wel… dat vertragen is gewoon niets voor mij."

Ik blijf het bijzonder vinden om daar keer op keer weer getuige van te zijn. Want zodra die onrust verschijnt, willen we haar meestal meteen oplossen. We zoeken een nieuwe strategie. Meer afleiding. Een andere verklaring. Of we gaan gewoon weer verder zoals we altijd deden. Alsof de onrust het bewijs is dat we iets verkeerd doen.

In mijn praktijk leg ik daarom vaak uit dat er eigenlijk helemaal niets misgaat wanneer je bij het vertragen ineens onrust opmerkt. Ik vertel het meestal ongeveer zo:

Dat vertragen soms juist onrust geeft, betekent niet dat er iets misgaat. Het kan juist een teken zijn dat er ruimte ontstaat voor wat eerder op de achtergrond bleef. Van jongs af aan leren we vooral problemen op te lossen. We leren door te gaan, ons aan te passen en onze aandacht te richten op wat er om ons heen gebeurt. Wanneer iets niet prettig voelt, zoeken we vaak automatisch naar een oplossing. En die vinden we vaak ook. Zo passen we ons aan, zetten door of leiden onszelf af. Dat helpt ons in veel situaties ook ontzettend goed. Maar daardoor raken we soms minder gewend om stil te staan bij wat er vanbinnen echt leeft of gebeurt.

Wanneer het tempo eindelijk zakt, ontstaat er ruimte. En juist in die ruimte merken we soms onrust op. Iets wat we daar helemaal niet hadden verwacht. Het kan dan lijken alsof die onrust ineens groter wordt. Maar vaak was ze er al veel eerder. Ze werd alleen overstemd door alles wat onze aandacht vroeg. Vermoeidheid waar we steeds overheen zijn gegaan. Verdriet dat na zo veel jaren nog geen plek heeft gekregen. Of een verlangen waar we nauwelijks aandacht voor hadden.

Maar wat zou er gebeuren als we die onrust niet meteen zouden proberen weg te nemen? Als we haar niet zouden zien als een probleem, maar als een signaal. Want misschien ontstaat rust niet doordat de onrust verdwijnt. Misschien ontstaat rust op het moment dat we niets meer hoeven weg te drukken. Wanneer we kunnen blijven bij wat zich aandient. En het eindelijk de aandacht geven die het al die tijd heeft gemist.

Liefs,

Mezelfje | Inzicht & Inspiratie

Inzichten uit neurowetenschap en mindfulness, vertaald naar praktische zelfzorg voor meer rust, veerkracht en een duurzame vriendschap met jezelf.