Waarom is het soms zo moeilijk om te voelen wat er in je leeft?

Er is een vraag die ik in gesprekken regelmatig stel. "Wat voel je op dit moment?" En het lijkt een eenvoudige vraag. Toch gebeurt er vaak iets opvallends.

Sommige mensen worden stil. Anderen beginnen ongemakkelijk te lachen. Weer anderen vertellen opnieuw waarom ze doen wat ze doen, wat er allemaal is gebeurd of wat er volgens hen opgelost moet worden. Alsof de vraag die ik gesteld heb nooit echt is aangekomen.

Ik weet nog dat ik me er jaren over heb verbaasd. Ik vroeg me ook regelmatig af waar die afslag eigenlijk zit. Op welk moment wordt het zo moeilijk om te voelen wat er in je leeft? Wanneer raken we zo gewend om over onszelf te praten, maar niet meer vanuit onszelf? Want hoe kan het dat we heel goed kunnen vertellen wat we doen, wat er misgaat of waar we ons zorgen over maken, terwijl we soms nauwelijks woorden hebben voor wat er vanbinnen gebeurt?

In mijn praktijk zie ik dat mijn cliënten zelf daar regelmatig van schrikken. Niet zelden zeggen ze: "Ik weet het eigenlijk niet." En meestal volgt daarna meteen een uitleg. Over het werk. Over de kinderen, agenda en alles wat er nog moet gebeuren. Alsof het antwoord ergens anders te vinden is.

Hoe langer ik met mensen werk, hoe meer ik inmiddels begrijp dat hier eigenlijk niets vreemds aan is. Ons brein is voortdurend bezig om ons veilig te houden. Dat doet het al ons hele leven. Wanneer iets spannend, pijnlijk of overweldigend voelt, zoekt het vaak een manier om afstand te creëren. Denken is daar een prachtige strategie voor. Door te analyseren, verklaren en oplossingen te zoeken, hoeven we niet direct stil te staan bij wat we op dat moment ervaren.

Daarom geloof ik ook niet dat we ons gevoel bewust vermijden. Ons brein doet simpelweg waar het al duizenden jaren voor ontworpen is: ons helpen veilig te blijven.

Alleen heeft dat ook een prijs. Als we gewend raken om vooral in ons hoofd te leven, raken we langzaam het contact met ons gevoel kwijt. Het wordt steeds moeilijker om te merken wat er eigenlijk in ons lichaam gebeurt. Vermoeidheid wordt iets waar we doorheen gaan. Spanning hoort er gewoon bij. Een knoop in onze buik krijgt pas aandacht wanneer hij niet meer te negeren is. En ondertussen raken we langzaam verder verwijderd van onszelf. Omdat we hebben geleerd dat doorgaan vaak veiliger voelt dan stilstaan.

Misschien is dat ook de reden waarom zoveel mensen verlangen naar rust. Ze denken vaak dat ze minder afspraken, minder werk of minder verantwoordelijkheden nodig hebben. Soms helpt dat ook. Maar regelmatig zie ik in de praktijk dat de grootste verandering ergens anders begint. Bij het opnieuw leren voelen wat er in je leeft.

Niet alleen naar gedachten, maar ook naar signalen die al veel langer aanwezig zijn. Naar dat vage gevoel dat iets wringt. Naar spanning die steeds terugkomt. Naar verdriet dat zich niet laat wegredeneren. Naar een lichaam dat eigenlijk al een tijdje iets probeert te vertellen.

En dat is niet altijd gemakkelijk. Soms zelfs helemaal niet. Maar juist daar ontstaat vaak iets nieuws. Want daar ontstaat langzaam weer contact met jezelf.

Dus ik blijf het bijzonder vinden dat een vraag van vier woorden zoveel teweeg kan brengen ... want als je er wel bij blijft merk je dat je aandacht weer even teruggaat naar jezelf.

Liefs,

 Mezelfje | Inzicht & Inspiratie

Inzichten uit neurowetenschap en mindfulness, vertaald naar praktische zelfzorg voor meer rust, veerkracht en een duurzame vriendschap met jezelf.