Wanneer alles er is, maar iets ontbreekt

We leven in een tijd vol mogelijkheden. We hebben toegang tot meer kennis, meer prikkels en meer technologie dan ooit tevoren. Alles lijkt binnen handbereik. Toch kan het voelen alsof je iets bent kwijtgeraakt.

In mijn praktijk hoor ik steeds vaker dezelfde woorden terugkomen: "Ik voel me overweldigd." "Er ontbreekt iets." "Ik voel me niet echt verbonden."

En het zijn wellicht geen grote ''drama's'', maar wel stille signalen die heel terecht onze aandacht verdienen.

Want we zijn continu verbonden met de wereld om ons heen. We reageren op berichten, plannen afspraken, beantwoorden e-mails en proberen alle ballen in de lucht te houden. We proberen de wereld bij te houden door meer te doen, sneller te leven en beter ons best te doen. Alsof het antwoord ergens buiten ons ligt.

Maar hoe meer onze aandacht naar buiten gaat, hoe leger het vanbinnen soms kan voelen. Want ondertussen raken we steeds verder verwijderd van onszelf.

Jammer genoeg merken we dat niet meteen. Vaak sluipt het erin. Je raakt uit balans, voelt je sneller moe, onrustig of afgestompt. Je merkt dat de rust waar je naar verlangt steeds moeilijker te vinden is. Van sommige cliënten hoor ik dat hun leven "zwaar voelt", maar als ik doorvraag wat het zwaar maakt, kunnen ze daar niet precies de vinger op leggen.

Misschien is dat helemaal niet zo vreemd. Ons brein en zenuwstelsel zijn helemaal niet gebouwd om voortdurend honderden prikkels, keuzes en verwachtingen tegelijk te verwerken. Ons systeem is erop gericht ons veilig te houden. Dus als al onze aandacht naar de buitenwereld gaat, doet ons brein precies waarvoor het bedoeld is. In de psychologie noemen we dat overleven. Er is alleen één ding. Wanneer die belasting te lang aanhoudt, wordt de kans steeds groter dat we het contact verliezen met wat er vanbinnen leeft.

Ik herinner me nog goed dat ik Mike* ontmoette. Mike heeft een goedlopend bedrijf. Van buitenaf lijkt hij zijn leven goed op orde te hebben. Maar toen we met elkaar in gesprek raakten, vertelde hij me dat zijn hoofd eigenlijk nooit stilstaat. Er dient zich steeds weer een nieuw idee aan. Een nieuw project. Een nieuwe kans die hij eigenlijk niet kan laten lopen. Want er is altijd iets om naar uit te kijken, iets om te bouwen of iets om te verbeteren. Maar rust? Die is ver te zoeken.

Ik herinner me die bewuste middag nog goed. Mike vertelde me vol overtuiging dat een vervolgafspraak pas mogelijk was nadat zijn nieuwe project was afgerond. Ik keek hem aan en zei: "Hé Mike, misschien ontbreekt er helemaal niets in jouw leven. Misschien ontbreekt er iets tussen jou en jezelf?''

Terwijl ik die woorden uitsprak, voelde ik zelf pas echt hoe raak ze waren. Niet alleen voor Mike.

Ook voor mij. En misschien wel voor ons allemaal?

Want wat blijft er eigenlijk over als alles om je heen blijft bewegen en veranderen? Voor mij komt die vraag steeds weer terug bij de kern. Naar die plek in jezelf die niet afhankelijk is van omstandigheden. Die niet harder gaat lopen als de wereld versnelt, maar juist uitnodigt tot vertraging.

Wanneer je de moed hebt om stil te worden in de chaos, ontstaat er ruimte. Ruimte om weer te voelen. Om te ontdekken wat er werkelijk in je leeft en wat misschien al veel te lang om aandacht vraagt.

Want juist daar, waar je vriendelijk wordt voor wat je werkelijk ervaart, waar je jezelf serieus neemt, waar je luistert naar de signalen van je lichaam en je eigen grenzen respecteert... juist daar, midden in de grootste chaos, ontmoet je jezelf. Maar dan echt.

Dus misschien hoef je jezelf helemaal niet zoveel te veranderen. Misschien hoef je jezelf niet steeds te verbeteren. Misschien is de eerste stap veel eenvoudiger dan je ooit had gedacht.

Misschien begint het ermee dat je opnieuw kennismaakt met degene met wie je de rest van je leven samen bent. Jezelf.

Liefs,

Mezelfje | Inzicht & Inspiratie

Inzichten uit neurowetenschap en mindfulness, vertaald naar praktische zelfzorg voor meer rust, veerkracht en een duurzame vriendschap met jezelf.